Mijn puber schaamt zich voor me

Het gebeurt vaak ineens.

De ene dag houdt je zoon je hand nog vast, vertelt hij je alles, lacht hij om je grappen ,zelfs de slechtste en de volgende dag… stilte.

Hij antwoordt kort, vraagt je niet meer tot aan de poort van de school te lopen, of wil een paar straten eerder uit de auto stappen.

Hij kijkt naar je alsof je niet normaal bent, zucht als je danst terwijl je kookt of zingt in de auto. En je begint onvermijdelijk te denken: “Schaamt hij zich soms voor mij?”

De waarheid? Misschien. Maar niet zoals je denkt. En vooral: het is niet voor altijd.

Het gaat niet om jou, maar om een fase die hij doormaakt.
Wanneer een kind afstandelijk doet, je opzij lijkt te zetten of zelfs bloost omdat je iets zegt “dat te veel is”, betekent dat niet dat hij jou als persoon veroordeelt. Vaak probeert hij gewoon iets te verwerken dat in hem verandert: hij zoekt zijn plek in de wereld, zijn identiteit, zijn manier om “groot” te zijn.

Om dat te doen, moet hij zich, al is het maar een beetje, losmaken van wat hem als kind definieerde. Inclusief jou als ouder.

Afstand nemen, twijfelen, soms zelfs schamen voor jou… dat gaat niet over minachting, maar over het volwassen worden. Niet langer “het kind van”, maar iemand met een eigen stem.

Zich schamen betekent geen gebrek aan respect
Het is belangrijk om te weten: jij bent niet het probleem. Het is je stem niet, je kledingstijl, je werk, je telefoon of je kapsel niet. Wat tieners vaak ongemakkelijk maakt, is de angst hoe ze overkomen bij anderen als hun ouder in de buurt is. Ze willen erbij horen, zelfstandig lijken, sterk en zelfredzaam. En laten we eerlijk zijn: zou jij het leuk gevonden hebben als , zeker niet als jouw moedere je “schatje” noemde bij je vrienden.

Het gevoel dat je opzij gezet wordt doet pijn. Maar het is ook een teken van vertrouwen.
Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar als je kind je op de achtergrond zet, betekent dat vaak dat hij genoeg vertrouwen heeft om afstand te nemen. De navelstreng wordt niet alleen bij de geboorte doorgeknipt; tijdens de tienerjaren gebeurt dat stukje bij beetje. Elk “je hoeft me niet te begeleiden” of “laat maar, ik doe het zelf” is een stap richting zijn zelfstandigheid. Het kan pijn doen of raar voelen, maar het betekent ook dat je je werk als ouder goed doet.

Afstand accepteren betekent niet verdwijnen
Het is verleidelijk om op twee manieren te reageren:

• “Wil je me op afstand houden? Dan blijf ik nog dichterbij!”

• Je helemaal terugtrekken: “Schaamt hij zich voor me? Dan verdwijn ik maar.”

Geen van beide helpt. Een tiener die zich zo gedraagt, wil niet meer aandacht of dat je verdwijnt. Hij wil dat je er bent… maar op een nieuwe manier.

Hoe om te gaan met het gevoel afgewezen te worden

• Accepteer de verandering zonder het persoonlijk te nemen: Het is geen aanval op jou, het is een fase die hij doormaakt. Hoe beter je reageert, hoe makkelijker hij deze fase doorloopt.

• Zie het niet meteen als “schamen”: Als hij niet wil dat je hem naar school, sport of een feestje brengt, is dat misschien niet omdat hij zich voor jou schaamt, maar omdat hij zelfstandig wil worden. Laat hem die stap zetten; jullie zullen allebei snel merken of hij er klaar voor is.

• Blijf beschikbaar, maar niet opdringerig: Een berichtje af en toe, een “wil je praten?” of “ik ben hier als je me nodig hebt” zegt vaak meer dan duizend dwingende pogingen.

• Luister echt: Hoe meer hij voelt dat zijn stem telt, hoe meer hij ook naar jou zal luisteren.

• Deel je eigen tienerervaringen: Lachen om je eigen verlegenheid kan helpen, en laat zien dat je je herinnert hoe het was om “je ouders gênant” te vinden. Zo voelt hij zich minder alleen en jij meer ontspannen.

Het is niet het einde van jullie band, maar het begin van een volwassenere relatie
Je kind stoot je niet af. Hij zoekt je alleen op een nieuwe manier.

Hij wil geen perfecte ouder, maar een stabiele figuur die naast hem blijft, ook als hij zich losmaakt. Hij wil ruimte krijgen… maar met jouw ogen altijd op hem gericht.

Adem diep in, neem een stapje terug, maar sluit je hart niet voor deze nieuwe fase. Je bent niet minder belangrijk omdat hij nu niet alles deelt of zelfstandiger wil zijn. Jullie beleven gewoon een andere fase

En ook al lijkt het soms alsof hij je jouw niet wil. Hij leert zelfstandig vooruit te gaan wetende dat jij er altijd bent als hij valt.

Wil je de wereld van je tiener beter begrijpen? Download het gratis ebook hier

Nan Coosemans
Oprichtster van Younite